Nee ook de wc is nog niet helemaal klaar en nog niet op de foto gezet.

Maar ik heb wel wat foto’s.

Ollie: Ja foto’s van mij bedoelen ze.

Ze nemen mij een beetje in de maling, tuig dat ze zijn.

Weet je, de baas was aan het schilderen en nu krijg ik de schuld van het feit dat zij er een puinzooi van maken.
Ollie: Kijk de baas had in de schuur geverfd.
Mooi rood.

Hij was klaar en de deur stond open dus ik heb even gekeken of hij het goed had gedaan.

Toch niet zo gek he.
Ollie: Ja en nu zitten ze mij uit te lachen en moeten ze zo nodig weer foto’s maken.

Stelletje tuig.Maar dan hebben ze de baas nog niet gezien he.

Ollie: Kijk de pootjes van de baas zijn toch ook zo, precies het zelfde als die van mij en mij lachen ze uit.

Ollie: en oké het zit niet op zijn lip maar die broek kan je nu ook mooi schudden.

En mij uitlachen.

Nou wacht maar.

Ollie: Mij uitlachen….

Ollie: Ik draai me om zodat ik het niet meer zie.

Bye.

Ik kon hem niet laten liggen.

Onze Yu_ki, toen nog klein en overal inpassend.

Wat een heerlijk gezicht was dat, vooral dat kleine spitse koppie van hem.

En ook deze was heerlijk om tegen te komen.

Geboren in 2005 dus alweer een jaar of 4 geleden.

Het is gewoon levensgevaarlijk om je oude foto’s door te kijken.

Want vinden wat ik zoek doe ik niet maar ik kom toch een partij heerlijke foto’s tegen die hier, op punt of web-log al eens hebben gestaan.
Maar ik kan het niet laten om sommige nog eens neer te zetten en zelf te genieten van het verleden van onze beestjes.

En deze blijft ook apart want tegenwoordig mogen ze niet meer op het bed.

Migoto toen hij nog heel klein was, in 2006 dus inmiddels al drie jaar geleden.

Lekker stoeiend met Rambut.

Toen nog helemaal gek op elkaar zijn, nu ver uit elkaars buurt gaan.

En nee, niet wegend maar zelf overal inkruipend.

Ik was dus zoekend naar foto’s van onze wc, die hadden we ooit beschilderd met een “liefde is” afbeelding.

Ik weet dat ik die ooit op de log heb laten zien maar kan hem helaas niet meer vinden.

Waarom ik die wilde laten zien is omdat we druk bezig zijn de wc op te knappen, het wordt nu een smurfen wc.

Maar in plaats van  wc-foto’s kwam ik deze allemaal tegen, het werd dus een heel ander logje dan de bedoeling was.

Een hele fijne dag.

 

 

Dus weer aan de slag.

Redelijk uitgeziekt wil dat zeggen.

Net voor de vakantie liepen zowel Rien als ik een goede verkoudheid cq griep op.

Een hele week met een flinke kou in de lijf.

Maar inmiddels gaat het met beide een stuk beter.

De herfst doet goed zijn intrede, de wegen zijn bezaaid met vele bladeren.

Fietspaden liggen vol.

Het is dus weer goed oppassen met de rolstoel dat je niet ergens door rijdt wat je nu niet ziet.

Zou niet de eerste keer zijn  dat we van alles aan ons handen hebben wat we liever niet hebben.

Maar ja ook dat hoort er bij.

In de bossen is het bezaaid met mooie kleuren.

Het gaat nu echter hard met de wind erbij.

Nog even en de bomen zijn kaal.

Maar we zitten dan ook al in November he.

Nog een klein stukje en Sint Nicolaas doet zijn intrede in Nederland.

Ja we zitten op het eind van het jaar…. alweer.

Het jaar gaat weer snel.

Dus…. geniet ervan zolang je kan.

Groetjes van ons en een fijne dag.

Niet dat we het nog zo druk hebben hoor, het is inmiddels veel rustiger maar we hebben gewoon even wat anders gedaan met onze vrije tijd, spelletjes gespeeld met de Wii, geslapen, etc.

Gewoon even tijd voor ons zelf dus.

Met Theo gaat het goed en met Basje nog beter, die is heel blij dat de baas thuis is.

Theo moet wel twee dagen naar de dagopvang en daar is hij beslist niet blij mee.

Kan me daar wel wat bij voorstellen maar aangezien daar ook de fysiotherapie plaats vindt is het wel belangrijk.

Voor de rest is hij voorlopig zeer blij thuis te zijn.

En wij natuurlijk ook want nu rijden we toch aanzienlijk minder van hot naar her.

En dan nu de foto’s van Brabant Live:

Ik begin met de zangers die na zeven uur kwamen.

Voor zeven uur waren er nog Brabantse zangers maar die zijn mij onbekend en dan moet ik dat er weer bij zetten. (Rien weet ze ook niet precies hoor)

Maar de eerste na zeven uur was Jeroen van der Boom.

Wat mij betreft een zanger met goed nummers.

Monique Smit.

Wel lachen bij verschillende mensen die Rien sprak vroegen ze of ze wel goed live kon zingen.

Nu heeft Rien haar al vaker live gehoord en hij heeft geen klagen, wij vinden het niet slecht.

George Baker met het liedje “Oma Paloma”.

Jullie snappen wel dat hij daar nog veel mee gepest wordt.

Gerard Joling, niet mijn favoriet maar wel iemand die live een geluid heeft wat weinige hem bij kunnen evenaren.

En spontaan is hij zeker.
René Schuman.

Helaas gaat mijn kennis niet ver genoeg om iets van hem te schrijven.

De 3 j’s.

Door Rien verwoede pogingen genomen om ze met hun drieën op de foto te krijgen.

En zeg eens dat het niet goed gelukt is.
Nick en Simon.

Twee lekkere mannen met lekker stemgeluid.

Thomas Berge.

Niet mijn eerste favoriet maar vele vrouwen lopen met hem weg.

En dan tot slot…Jan Smit.

Daarna heeft hij nog één concert gegeven en is in het ziekenhuis beland.

Hopen voor Jan dat hij gauw opknapt.

Ik moet zeggen dat mijn ventje toch steeds beter gaat fotograveren.

Hij pakt er zijn tijd voor en let op details.

Ik vind het niet slecht… en jullie?

Verder wens ik jullie een fijne vrijdag en voor straks een fijn weekend.

Het is voor mij even de laatste werkdag, een hele week voor mijzelf, “herfstvakantie”.

Nu maar hopen dat we niet ziek worden want er is al op verschillende scholen het mexicaanse griepvirus ontdekt en vele klassen zijn leeg.

Ach we zien wel.

Geniet er weer van zou ik zeggen.

Groetjes van ons.

Om 2.00 uur ‘s nachts was meneer thuis.

Ik was twee uurtjes daarvoor net klaar met koken voor zondag maar lag inmiddels wel lekker in mijn bed.

Hij heeft veel foto’s genomen maar door zijn verjaardag hebben we nog geen tijd gehad om ze op de computer te zetten.

Deze foto heb ik even van het net geplukt maar meer kon ik niet vinden.

Van de week maak ik het in orde dus nog even geduld.

Voor zijn verjaardag is Rien behoorlijk verwend.

Hij heeft bijna alles van Herman de Blijker gehad, dat wil zeggen:messen, ovenhandschoenen, schort, onderzetters, boek, ja hij kan aan degang.

Verder hebben ze hem met vele luchtjes en douchegellen verblijdt.

En ook is zijn snoephoeveelheid behoorlijk gevuld.

Hij is dus echt heeeeel erg verwend.

Verder zijn we blij dat het weer wat rustig is.

Theo (zie 3 logjes geleden) is voorlopig thuis en zoals het er naar uit ziet gaat dat allemaal goed.

Ook daarmee is het nu dus rustiger.

Op school is het nog steeds erg druk maar je kan ook niet alles hebben he.

Daarbij is het volgende week herfstvakantie en kan ik een hele week genieten van relatieve rust.

Vanaf 19.00 uur komen er doorlopende optredens van: Jan Smit, Nick & Simon, Gerard Joling, Jeroen van der Boom, Rene Schuurmans, Thomas Berge, 3J’s, Monique Smit, Gerorge Baker, Bob Offenberg, Frank van Etten, Jeroen Spierenburg, rob  van Daal, Linsey, Anthony, Wesly Klein, Johnny Romein.
Hij vermaakt zich wel.

Om een uur of half 1 vannacht treed Jan Smit pas op dus het wordt wel 2.00 uur voor ik hem eens thuis zie.

 

En dan morgen mag hij niet te laat zijn bed uit, ach arme jongen.

Maar die jongen is zondag jarig en dan wordt mijn mannetje 40 jaar (wat lekker jong nog he).

Dus vanaf 13.00 uur zaterdag komen al die mensen hem feliciteren.

 

En zondag is dan de tweede dag, dan komt mijn familie en blijven ook eten dus ik moet hard aan het werk om een kleine rijsttafel af te krijgen.

Ook Theo, onze vriend van twee logjes geleden komt en blijft eten.

Ik ben vanavond dus druk bezig alle voorbereidingen te doen.

Waarschijnlijk lig ik al op bed als Rien zich vannacht weer meld.

En morgen ga ik dan maar even gebak halen.

 

Groetjes van ons.

We hebben het druk omdat onze vrienden in het verpleeghuis zitten.

De één in Etten-Leur en de andere in Breda.

Zij zit daar goed, zij hoort daar ook.

Hij zit daar helemaal fout maar zit alleen dus weer terug naar huis blijft afwachten.

En dit is hij, een jonge man van 85 jaar. (De foto’s heb ik even gepikt van zijn dochter).
Altijd heel goed gezorgd voor zijn vrouw die alweer enige jaren blind is en inmiddels flink dementerend.
Hij zit nu in het verpleeghuis in Breda waar hij veel te goed is.

We proberen zoveel mogelijk voor hem te betekenen.

Vandaag ben ik even chauffeur geweest om een vriendin van hem naar hem te brengen.

Dat zijn leuke dingen.

Het mooie is dat zijn vriendin 84 jaar is, daar zit je dan met twee oudjes .
Allebei twee gehoorapparaten omdat ze het niet zo goed meer horen.
Maar het mooiste moment was nog wel toen ze beide de gehoorapparaten uit deden want zonder ging het toch beter.

En de beestjes…. hebben het koud.

Ja ze zoeken weer alles op om te warmen.
Ja dozen doen het altijd goed.

En hoe kleiner hoe warmer natuurlijk.

Of Itokuzu nu wekelijk in de gaten heeft dat ‘ie in de aanbieding is dat denk ik niet.
Inmiddels probeert deze meneer mij weg te denken met de camera.
Wat ook een erg lekkere plek is in deze tijd is een oude jas van Rien.

We hebben beide een hele goede jas gekocht voor te fietsen en deze jas is aan de beestjes geschonken.

Lekker gevoerd met een imitatieschaap vermaakt Cantik zich heerlijk.

Zeker als daar veelal Migoto ook bij komt liggen.
En natuurlijk is het dekbed met deken ook nog een goede oplossing.

Vooral als je samen met je maat ligt.

Veel leuker wordt het nog als je een opening vindt waarmee je onder de deken kan komen.
En wie vind je er dan onder….

Migoto.
Die vraagt om snel weg te gaan omdat hij zo lekker lag en niet gestoord wil worden.

En Ollie??

Die zoekt gewoon de gezelligheid op als wij de kerkboekjes aan het inpakken zijn.

Groetjes van ons en een fijne dag.

De laatste dagen van onze vakantie hebben we mogen houden in het tuinhuisje van mijn broer.

Aan de rand van Amsterdam, zo een kilometer af van de Arena hebben mijn broer en schoonzus een mooi tuinhuis waar ze zomers verblijven om ‘s winters weer op hun bovenhuis te vertoeven.

Het tuinhuisje.
Een groot stuk grond er omheen siert het huisje.

De binnenkant van het huisje.

Niet groot maar goed te doen.

Het was inmiddels al september en het weer begon een beetje te veranderen, je kan het je nu bijna niet meer herinneren gezien de mooie tijd die achter ons ligt.

‘s Maandags zou het helemaal een slechte dag zijn dus besloten we ergens naar toe te gaan waar we eventueel binnen konden zitten.

Mijn nicht, die ik vorig jaar terugvond op Hyves woont in Schoorl, dus hadden we met haar afgesproken om daar naar toe te komen.

Echter was in dat weekend ervoor een grote brand geweest in de duinen van Schoorl.

Het was dus even afwachten of we door mochten.

Gelukkig was de brand op dat moment helemaal onder controle.

De lucht hing er nog wel maar voor de rest was het in orde.

De tuin van mijn nicht in Schoorl, groot maar moeilijk zo in de duinen.

Echter wel genieten van een mooie omgeving.

Het bleef hier gelukkig nog redelijk droog, niet echt weer om buiten te zitten.

Maar met de deuren open was het goed genieten.
De volgende dag zijn we nog wel gaan fietsen maar daarna begon het weer toch slechter te worden.

 Op deze twee foto’s kan je zien dat het weer zeer wisselend was, zo regende het, zo waaide het als een gek en zo scheen de zon weer.

Maar mooie plaatjes gaf het.

En dit soort beelden krijg je dan als je ‘s avonds wilt fotograferen.

Wel apart maar niet echt zo mooi om er meerdere te maken.
Mijn broer zijn huisje ligt niet ver van de A2 af.

Maar tussen de A2 en het huisje staat regelmatig vee te grazen, de ene keer schapen de andere keer paarden.

Dit keer hadden we uitzicht op de paarden.

Zoals je op deze foto kan zien ligt hier de A2 achter.

Nee veel last heb je daar niet van.
En deze meneer wilde wel even voor ons poseren in ruil voor af en toe een stukje brood dat over de sloot moest worden gegooid.

Nou daar krijg je het ook van in je schouder kan ik zeggen.

Daar het weer niet echt goed was om te fietsen hebben we nog wel wat op het complex zelf gefietst.

Op een gegeven moment zagen we een reiger in een boom zitten.

Helaas zag hij ons ook en was hij niet gediend van onze aanwezigheid.

En voor ik nog meer foto’s kon nemen nam hij de benen.

Naar het volgende terrein.
En naar mate ik hem volgende verdween hij weer snel.

Helaas zat deze week het weer niet echt mee.

Maar mooie plaatjes levert het elke keer wel weer op.

En laten we eerlijk zijn veel van deze dagen hebben we afgelopen zomer niet gehad.

Maar helaas moesten we het bij mijn broer doen met zonnepanelen om stroom te krijgen.

Het probleem werd dus op een gegeven moment dat we geen stroom meer hadden.

Rien zijn fiets kon niet meer geladen worden.

We konden geen televisie meer kijken en moesten in het donker naar bed.

Patricia, onze vriendin zou vrijdags nog komen maar op dat moment had ik zoiets van dat schiet niet op.

Dus besloten we om toch maar twee dagen eerder naar huis te gaan.

Niet dat we niet genoten hadden hoor, want dat was beslist wel zo maar we zijn toch door onze handicap iets te afhankelijk van stroom.

We waren dan ook vrijdags al thuis en eigenlijk kwam dat wel uit.

Lekker zaterdags de was gedaan en zondag hadden we een verjaardag.

En toch hadden we genoten maar het was genoeg.

 

En nu is het inmiddels vrijdag, het is druk op school vandaar een laat logje.

Ik probeer nog overal langs te gaan maar mocht het niet lukken allemaal vast een fijn weekend.

Groetjes van ons

We weten inmiddels in de buurt wel de mooie plekjes te vinden maar vinden het leuk ook wat anders te zien.

Dus kijken waar andere je naar toe sturen.

De ANWB-fietsgids Noord-Brabant West.

21 fietsroutes in de omgeving.

Eén van de fietsroutes die we gereden hebben is de Ruigenhilroute.

Niet echt in de omgeving dus zijn we er eerst met de auto naar toe gereden.

Echt geen gezicht, een Alto met 2 rolstoelen en 2 handbikes, helemaal volgeladen.

Het begin van de Ruigenhilroute is in Willemstad, de stad die Rien kan dromen want Fransje is daar getrouwd.

Willemstad is heel erg mooi maar Willemstad kennen we inmiddels wel aardig, kijk hier maar even.
We zijn zelfs twee keer naar Willemstad gereden voor de route.

Ja, ja, de eerste keer was het wat bewolkt met kans op een bui.

Ach een bui gaat wel he, maar als een bui zich ontwikkeld tot een bui van ongeveer 5 uur dan wordt het tijd om weg te gaan.

We hadden voor de buien nog een paar fotootjes gemaakt.

En zoals je hier kan zien was het al behoorlijk bewolkt, echter nog niet dat je zegt, "niet doen".

Maar ja het kan anders verkeren.Dus op een gegeven moment omgekeerd en zeiknat terug gereden naar de auto.
Poging 2:

De molen in Willemstad, die was de vorige keer op de terugweg opgevallen en nu toch maar even een foto gemaakt.
Zoals je kan zien is het weer aanzienlijk beter.

En ook nu kwamen we de berg met schapen tegen.

Deze berg wordt de Wachter genoemd.
Inhet kader van de uitgevoerde dijkverbeteringen na de overstromingenmidden jaren negentig, kwamen bij verschillende waterschappen enhoogheemraadschappen budgetten vrij voor kunstopdrachten. HetHoogheemraadschap West-Brabant besloot een kunstopdracht uit teschrijven voor de dijk op het traject Willemstad–Noordschans. MariusBoender (1948) kreeg een opdrachtomschrijving waarin hem gevraagd werdrekening te houden met verschillende factoren: de nabijheid van hetHollands Diep, de waardevolle natuur in de uiterwaarden, de functie vande dijk als bescherming tegen hoog water en de achter de dijk aanwezigpolder. Voorwaar geen eenvoudige opdracht. Boender ontwierp eensculpturaal object, een vorm die doet denken aan een piramide die isbedekt met gras. Op de kegelvormige berg zijn golvende hellingen enpaden aangebracht. Er grazen schapen en wandelaars kunnen het kunstwerkbeklimmen om vogels te bestuderen. Schapen reikten Boender het idee aanvoor De Wachter. Het viel hem op dat op stadswallen en dijken paadjesontstaan door grazende dieren. In totaal slingert er zeshonderd meterpad rond de berg.
En vreemd maar ook erg mooi project aan de dijk, vinden wij.

Gewoon een mooi stukje aan de dijk, met in de verte het Hollands Diep.

Tonnekreek, een gehucht met 60 inwoners en genoemd naar de kreek waar het dorpje aan ligt.

Via de Noordschans kwamen we in de vestingstad Klundert.
In het midden van de vijftiende eeuw moest het dorp prijsgegeven worden aan de zee.

In 1558 werd het gebiedwaar eens Niervaart had gelegen ingedijkt en ingepolderd, op die plaatswerd toen het dorp De Clundert gesticht.
Een mooi dorp met natuurlijk een kerk, café etc.

En natuurlijk was mijn maat ook in de Klundert.
Via Klundert, door Noordhoek kwamen we bij Kreek, hier stonden een paar mooi paardjes waar we niet zomaar aan voorbij konden.

Samen met een paar veulentjes stonden ze in de wei.

Deze jongedame of heer wilde achter zijn moeder schuilen maar gelukkig kon ik hem nog even liggend nemen.
De route ging verder, een heel stuk langs de Dintel over de N628.

Vanuit de verte zie je de brug over de N628 liggen, mooi tussen het groen van de omgeving.

Vanuit de verte zie je Dinteloord liggen genoemd naar het water waar deze aan ligt.

Hier zie je de silo’s va de suikerfabriek Dinterloord, deze bepalen de skyline van Stampersgat.

Het is de enige fabriek in West-Brabant drie nog drie maanden per jaar draait.

Ooit stonden er 21 suikerfabrieken in Noord-Brabant.

Inmiddels zitten we op de N628 en laten we de brug achter ons.

En ook hier komen we weer zo een vogel met gerafelde vogel tegen.

Volgens Louisa van iwan.web-log.nl een kiekendief, dank je wel Louisa, te herkennen aan de gerafelde vleugels.
Richting Zevenhuizen komen we aan de dijk een hele boel geitjes tegen.

Met hun jonkies in de buurt maken ze meteen dat ze weg komen, ik moest dus snel zijn met fotograferen.
Langs Zevenhuizen en Helwijk komen we weer in Willemstad aan.

Een route van 38 kilometer, gelukkig met mooi weer.
Het is hier ook nog steeds mooi weer, we fietsen nog veel.

Mopperen doen we dan ook echt niet.

Hoop dat het bij jullie allemaal goed gaat.

Een fijne dag.

Groetjes van ons.